Non me sorprende nada que un tirano como Erdogan, desprece á presidenta da Comisión Europea e non lle ofreza un asento acorde co protocolo. É necesario situar ao personaxe para entender que o último xesto do presidente turco é pecata minuta en comparación con todos os delitos que carga ás súas costas.

Está acusado por Alemaña de crimes de lesa humanidade contra a minoría kurda. A recoñecida maxistrada Carla do Ponche, ex fiscal internacional para os crimes da ex Iugoslavia, recomenda que Erdogan sexa investigado por crimes de guerra cometidos polo Exercito turco durante operacións militares en Siria.

A máis recente decisión do dirixente turco foi a de retirarse do tratado contra a violencia machista. En Turquía estímase que en 2020 máis de 300 mulleres foron asasinadas por machismo.

A lista criminal é longa. Por tanto, entenderán vostedes que non me sorprenda en absoluto que decidise tratar a Von der Leyen como unha persoa de segunda categoría.

O que si me resulta sorprendente é a actitude da propia Van der Leyen e, sobre todo, do presidente do Consello Europeo, Charles Michel. Chama a atención que Michel, un home que -a priori- debería ser exemplo de equidade, non tivese o valor de asumir como seu este desaire á presidenta da Comisión Europea e, ou ben cederlle a súa cadeira, ou ben sentar con ela no amplo sofá onde Von der Leyen, despois duns incómodos segundos, tívose que situar.

O presidente do Consello nin se moveu, facéndose cómplice absoluto do xesto fóra de protocolo, maleducado e machista do presidente turco. Nin o máis mínimo ademán de cortesía cara á representante europea. Mantívose impertérrito no lugar que o gobernante turco asignáralle, ante o evidente malestar de Von der Leyen.

Ela tampouco dixo nada. Sentou no único sitio onde podía facelo, sen que ninguén do protocolo indicáselle nada, o que demostra que a situación estaba claramente planificada de antemán para que Von der Leyen quedase en situación de inferioridade con respecto aos cabaleiros.

Imaxino que ela actuou dese xeito por diplomacia ou por inercia e aceptación ás normas do anfitrión. Non fixo simulacro de esixir o mesmo trato que o seu colega Charles Michel. Probablemente para non rebaixarse ao nivel do turco e respectar os usos diplomáticos da prudencia.

Este non é un caso máis de torpeza ou de falta de sensibilidade, como tantos outros que podemos ver a diario. Este é un xesto cargado de intencionalidade ideolóxica e política dun xefe de Estado que nega a igualdade entre homes e mulleres, que asume a versión máis radical do islam e que incumpre a carta de dereitos humanos da ONU.

A presidenta da Comisión tardou pouco en facer saber ao Goberno turco a través do seu equipo que tan inapropiada situación non se podería repetir. E agora é de esperar que Charles Michel tomase nota e aprenda que non se pode, nin se debe permitir que se pasen principios básicos da UE como a igualdade entre sexos.