Cando comecei a abordar timidamente as diferenzas entre mulleres e home no ámbito laboral nunca pensase que chegaría o día en que os partidos políticos, entidades sociais, colectivos de toda clase e condición, mesmo entidades privadas pelexaríanse por quen leva a palma na defensa das mulleres. Teño a impresión de que ata os Boy-Scouts están a piques de refundarse para que non os etiqueten de machistas…
Neses anos falar de paridade, igualdade de xénero, machismo, discriminación positiva ou cotas era algo que só comprendían os entendidos. Ou sexa, uns poucos. Os medios ignoraban o tema e os crimes pasionais campaban ás súas anchas para definir o que hoxe chamamos violencia machista ou de xénero.

A ningún político ocorríaselle empezar o seu discurso con amigos e amigas, cidadáns e cidadás, e na Academia da Lingua non se debatía de ningunha maneira sobre a feminización do español. A ninguén se lle ocorría cambiar os nomes das rúas como, menos aínda, considerar que era necesario prohibir as gabanzas…

A Lei de Igualdade ten unha década e no seu momento resultou para moitos unha ousadía, por non falar do propio Ministerio de Igualdade, que suscitou máis dalgunha risotada. A partir dese momento todo comezou a cambiar pero créanme se lles digo que persoalmente nunca pensei que chegariamos tan lonxe. É máis, nunca pensei que no Congreso dos Deputados ou nun Parlamento autonómico escoitaría a un portavoz falar de “nós” para referirse ao seu grupo.

Nunha recente reunión cun alto cargo público sentín que debía tranquilizalo, o home mirábame case con temor. Non se preocupe díxenlle, nós non queremos impoñer cotas. Ahh –dixo- menos mal…e suspirou máis tranquilo.

Os homes públicos en xeral e os dirixentes políticos en particular están sometidos á tiranía do politicamente correcto. Basicamente por dúas razóns: a primeira é que non desexan verse sinalados como machistas e que o seu nome circule polas redes con ese estigma e a segunda porque están nunha carreira frenética por conseguir o título da formación que máis defende a igualdade.

E de súpeto aparece unha formación que, desafiando todas as regras do politicamente correcto, arremete contra o Pacto de Estado contra a Violencia de Xénero, pon en dúbida as denuncias por malos tratos e proclama que a Lei de Violencia debe ser substituída por unha lei de “violencia intrafamilar”.

Que pasou? Como pasou o tema da igualdade de sexos de ser a última das preocupacións dos políticos para converterse no cabalo de batalla da contenda electoral?

Pasamos do “e ti máis” ao “eu dou máis” sen darnos conta, mentres algunhas esperamos que, sen ir máis lonxe, retómese canto antes un pouco de sentido común nestes temas.